archiveren

Tagarchief: Recensie

In het jongste nummer van Knack (28-4-2010) schrijft Tom Van Imschoot:

Hoe intimistisch ook, het broze proza van Bogaert vergroot de literaire diversiteit. Het verhaal van Luchtgezichten is even zachtmoedig als zijn stijl. (…) Net als dat verhaal drijft deze roman op esthetisering. Hij drukt, in zijn harmonische bouw en omfloerste taal, het geloof uit dat kunst zo troost biedt voor onuitspreekbaar verlies.

De volledige recensie kan u hier lezen.

Advertenties

Freek Braeckman leest: ‘Luchtgezichten‘ van Gie Bogaert.

(…) Weet u wat? Lees ‘Luchtgezichten’. Een korte bespiegeling over de levenslange liefde tussen een blinde schilderes en haar voorlezer. Het boek voelt als een breekbare bloemknop, die in de warmte van de lentezon besluit om toch zijn kleuren te ontbloten. Na een winter lang geduldig te hebben gerijpt, in stilte. In de geest, het hart en de pen van een stille schrijver. Blijf stil, mijnheer Bogaert. En bloei elke lente.

(VRT-website Radio 1)

In de jongste editie van ‘Uitgelezen’ in de Vooruit in Gent tipt Jos Geysels Luchtgezichten als ‘een absolute aanrader’. Hij spreekt van ‘een hele mooie pen’ en ‘een prachtige taal met heel mooie vergezichten.’ En:  ‘Je kunt half het boek onderstrepen.’ Anna Luyten treedt hem bij.     

U kunt hun aanbeveling hier bekijken en beluisteren.

‘De Boekenkrant voor Nederland en Vlaanderen’ recenseert Luchtgezichten in het nieuwste nummer (april 2010) en beveelt de roman ook aan als ‘Boekentip van de Maand’.

‘Luchtgezichten, de nieuwste roman van Gie Bogaert, staat vol prachtige zinnen en subtiel vormgegeven tragiek. (…) Juist in de subtiele schakeringen overtuigt dit boek. Het is een parel van bescheiden maar trefzeker proza en het bewijst dat de mooiste literatuur ontstaat uit tragische verhalen. (…) Bogaert moet meer worden gelezen. Hij is een heel goed schrijver.’  

‘Bogaerts romans getuigen van een schitterend talent: verhalen vertellen in een stijl die uitblinkt in zijn eenvoud en toch doordrenkt is van alle schoonheid die de Nederlandse taal te bieden heeft. Een evenwichtsoefening die Bogaert ook in Luchtgezichten moeiteloos tot een goed einde brengt. (…) Een knap en meeslepend boek.’   Metro, 29-3-2010 

Johan De Haes recenseerde Luchtgezichten voor Cobra.be, de cultuursite van de VRT. Hij noemt de roman intimistisch en zorgvulig opgebouwd. ‘Stilte en blindheid bepalen de voorwaarden van een onthechte verhouding die moet verzonnen en verinnerlijkt worden in beelden, geuren, stemmen. Het is een vorm van loslaten en verlies, maar ook van wachten, van winst en zeker van afstand nemen.’  De Haes vindt de taal ‘verrassend gewoon, als het ware omcirkelend en wachtend op het wonder’ en besluit dat Luchtgezichten het werk is ‘van een schrijver die eerlijk en rustig zijn eigen gang blijft gaan.’

De volledige recensie kan u lezen op deze link

%d bloggers liken dit: