roosevelt-gie-bogaert-boekcover

Wie is de vrouw die tellend de dag doorbrengt op de perrons van het centrale metropoolplein? Hoeveel wrok zit er in de jongeman die zich schuilhoudt in een kamer van Hotel Terminus? En waar verlangt de trambestuurder naar wanneer hij de laatste keer het plein opdraait?

Tijdens een broeierige zomerdag worden in Roosevelt verschillende mensenlevens naar een apotheose gevoerd. Een stadsplein vormt het toevallige decor en bewaart als enige het overzicht. Terwijl de zon boven de daken klimt en de dag zich langzaam omkeert, dwalen een Pools hoertje, een literatuurdocent en een zwerver er rond – ieder met een geheim. Hun verhalen zijn stuk voor stuk meeslepend, soms huiveringwekkend en af en toe onthutsend.

Met stilistisch vernuft legt Gie Bogaert in deze wonderlijke roman het hart van een stad bloot en brengt hij een geraffineerde hommage aan de kracht van het verzinnen.

 

Gie Bogaert is schrijver van beklijvende romans waarin de verlangens maar toch vooral de onmogelijkheid van die verlangens – zeg maar gerust: de stille wanhoop – van mensen wordt bezworen in een minimalistisch, uitgepuurd Nederlands dat uniek is in de Vlaamse letteren.’ Knack

Een fraaie puzzel van menselijke drama’s. Bogaert heeft zijn roman zo vernuftig in elkaar gestoken dat alle stemmen elkaar tegenkomen, als in een zangkoor.  ★★★★ – ‘Boek van de Week’ – De Standaard

Gie Bogaert zoekt naar een nieuwe vorm in zijn roman ‘Roosevelt’, maar blijft zijn delicate verteltrant trouw. Hij toont zijn aandachtig oog voor het menselijke va-et-vient, al eindigt zijn boek dan met knallen. Ook hier toont hij vooral zijn talent voor miniaturen, delicaat en minutieus, ja, zelfs intimistisch. Met ‘Roosevelt’ voegt hij alleszins een voortreffelijk boek toe aan zijn onderschatte oeuvre. – ★★★ De Morgen

Gie Bogaert toont in ‘Roosevelt’ opnieuw zijn literaire kracht. Hij is de pointillist die op een grote manier kleine verhalen vertelt. Hij ontroert zonder melig te zijn, is accuraat in beschrijvingen en dialogen en weet de drama’s en lichtpunten in alledaagse levens in mooie miniaturen te vangen. ★★★★ – Het Nieuwsblad

Een roman waarin een plein de hoofdrol speelt? Gie Bogaert presteert het, en met succes. (…) Bogaert zet (de personages) teder, maar toch ook wat wrang neer. Hoeveel hartstocht gaat er in een zakdoek en wat is de houdbaarheidsdatum van tranen? Het zijn relevante vragen in dit boek, dat een beeld wil schetsen van een stad en haar inwoners, hun verlangens, hun angsten en geluk, en de soms huichelachtige verhalen die ze zichzelf en anderen vertellen in de hoop ze te verwerkelijken. ★★★★ – Knack Focus

‘Roosevelt’ is een ode aan het leven in de stad. Bogaert is een gedegen verteller. Ingetogen dist hij dit drama op, sterk beeldend.’ ★★★ – De Volkskrant

‘Een aandoenlijk inkijkje.’  ★★★★ – De Telegraaf

Gie Bogaert’s ‘Roosevelt’ focuses on one of the best-known squares in Antwerp and the heart of public transportation in the city: Franklin Rooseveltplaats. People from all walks of life cross this busy square at all hours of the day, giving Bogaert the perfect starting point for a novel filled with colourful characters and often shocking tales. Uncovering the heart of the city and its inhabitants, ‘Roosevelt’ is an ode to both Antwerp and to storytelling in its purest sense. ★★★☆ – Flanders Today

Zijn taal is poëtisch en mooi ritmisch van toon, zijn personages zijn levensecht geschetst. Het is aan Bogaerts schrijftalent en observatievermogen te danken dat hun verhalen uitgroeien tot mooie miniatuurtjes. ★★★ – Leidsch Dagblad

De stemmen die Bogaert laat horen zijn heel divers (en dat) zorgt ook voor een gevarieerde stilistische aanpak, die de personages letterlijk en figuurlijk op de huid is geschreven en de geloofwaardigheid van de roman en de erin vertelde levensverhalen meteen een stevig fundament bezorgt. Een sterke en overtuigende roman. – Mappalibri

Ik heb genoten van die zo slim gecomponeerde verhalendoos, van de manier waarop elk karakter een heel eigen stem krijgt en van al die kleine doorkijkjes die de levens van al die mensen op het plein met elkaar verbinden. De poëtische kracht van de taal heeft me vaak geroerd. ‘In welk bed slaapt de wind? Hoeveel kinderleed rolt er met een knikker mee? Hoe licht weegt een leugen?’ Het zijn stuk voor stuk aanzetten tot gedichten. Heerlijk. Pure ontroering. – Peter Theunynck

Virtuoze roman. Verbluffend literair werk. – Kunsttijdschrift Vlaanderen

 

Advertenties
%d bloggers liken dit: